What is National-Popular Collective Will?

Gramsci discusses Sorel’s concept of myth and The Prince of Machiavelli with regard to their importance about the collective will. For Gramsci, the Prince was actually a symbol of the collective will.[1] Sorel’s myth serves to a similar purpose for Gramsci. Sorel, a principal theorist of revolutionary syndicalism, developed the idea of the General Strike as a myth through which a collective will can be formed and brought into action.[2] Deriving from this background, Gramsci comes up with an idea about how to connect this problematic of creating or forming a collective will in his study. He argues that “a study might be made of how it came about that Sorel never advanced from his conception of ideology-as-myth to an understanding of the political party, but stopped short at the idea of the trade union.”[3] It can be said that, in a way, Gramsci criticizes Sorel for not developing his theory further, and not building a more comprehensive uniting instrument or organization, rather than the General Strike and the trade union, which can create a collective will that is stronger, and deriving from this, he wants to develop the theory to cover broader organizations than a trade union, and through which a nation-wide change can be realized.

This point is very important for Gramsci, because for him, an instrument cannot be effective if it leaves the collective will, as Sorel did in the case of General Strike and trade union, in the primitive and elementary phase of its formation.[4] What concerns Gramsci more is that, if left in that way, that particular collective will will cease to exist, scatter into an infinity of individual wills which in the positive phase then follow separate and conflicting paths.[5] Here, it can be argued that Gramsci prefers the collective will and puts a normative emphasis on it when compared to individual will. However, this point could be criticized because one could be concerned about the individual’s place in Gramsci’s theory. Individual will is important because collective will does not happen to emerge all spontaneously and through a completely consensus-based way, and that means the individual will sometimes can be suppressed and oppressed in the name of the collective will.[6] That is to say, besides consent, Gramsci believes that there should be also a Jacobin dimension in the creation of the collective will which will use force or coercion to bring the individuals together. That would be a criticism of the idea of creation of the collective will; however, on the other hand, looked from a realistic point of view, this seems more realizable and more realistic. It can be said that the existence of this coercive factor, the Jacobin force, in Gramsci’s thought, puts the theory into a more realistic structure, and differentiates it from utopian ideas, thoughts.

How does a national-popular collective will emerge? According to Gramsci, there are mainly two preconditions for the emergence of a national-popular collective will. Firstly, the individuals should desire a common change. This forms the spontaneous part of the emergence of the collective will, and through this, the mass emerges as well. Gramsci says that “the positive conditions are to be sought in the existence of urban social groups which have attained an adequate development in the field of industrial production and a certain level of historico-political culture. Any formation of a national-popular collective will is impossible, unless the great mass of peasant farmers bursts simultaneously into political life.”[7] From that it can be understood that for Gramsci, participation of the masses to the political life is of vital importance for the development of a national-popular collective will.

However, this would not be enough. The second necessary factor would be the presence of an effective Jacobin force. That is to say, the group of individuals needs to be directed towards a goal with a leadership which can, or should have, a coercive dimension. Force and consent (or coercion and consent) in the formation of a political party is necessary as it is necessary in the establishment of hegemony. Gramsci argues that collective will disintegrates, or to be more concrete it disintegrated in Italy, due to three reasons. The first reason was “because great masses, previously passive, entered into movement – but into a chaotic and disorganized movement, without leadership, i.e. without any precise collective political will.”[8] Secondly, “because the middle classes, who during the war held positions of command and responsibility, when peace came were deprived of these and left unemployed.”[9] Finally, the collective popular will disintegrated “because the antagonistic forces proved to be incapable of organizing this situation of disorder to their own advantage.”[10] The problem, as Gramsci puts forward, was to reconstruct a hegemonic apparatus for these formerly passive and apolitical elements, which is the mass element required for the existence of a national-popular collective will, and through this for the existence of the political party.

However, in “Voluntarism and Social Masses”, Gramsci argues that the actions and organizations of ‘volunteers’ must be distinguished from the actions and organizations of other homogenous blocs. That is to say, while a group of people within the society can voluntarily be part of the organizations and take part in the actions, processes, there are also others, perhaps even greater amount of people, who does not voluntarily take part in organizations. Where the force (coercion), or the Jacobin force, is needed is actually at this point because the great masses, Gramsci argues, cannot be brought into an organized form without a certain degree of coercion used.[11] The necessity of this coercive factor is, Gramsci believes, especially important in the case of Italy due to the traditional apoliticism and passivity of the great popular masses.[12] As Gramsci claims, “an effective Jacobin force was always missing, and could not be constituted; and it was precisely such a Jacobin force which in other nations awakened and organized the national-popular collective will, and founded the modern States.”[13] So, to conclude, we can argue that, apart from the voluntarism of some of the social masses, the Jacobin force, the coercive element, is needed when turning the great passive and, perhaps apolitical, masses into active and political forces.

Following that Gramsci discusses why passion, the Croce’s concept which can have an individualistic and group character, cannot be the real motivator of the process of the formation of the national-popular collective will, and he argues that it is mainly because passion can only provide a temporary condition of orgasm and spasm which, for Gramsci, means operational incapacity. Due to this operational incapacity and its temporality, passion excludes parties, because it excludes action.[14] However, Gramsci argues that “parties exist and plans of actions are worked out, put into practice, and are often successful to a remarkable extent.”[15] 

The reason why Gramsci focuses on action is mainly because of his commitment to the philosophy of praxis in which practical dimension is believed to be one of the most important parts, a must, of the intellectual production, science, or philosophy. He discusses the importance of the philosophy of praxis while talking about Machiavelli and Marx[16], whom he regards as the philosophers of praxis, unlike Croce whom he considers as an “isolated thinker”.[17] He argues that “Machiavelli’s style is the style of a man of action, of a man urging action, the style of a party manifesto.” That is to say, Gramsci too, as a philosopher of praxis, is not interested in doing science in the name of science, or studying political science as a pure philosophical speculation; it must have a practical dimension in it. As Eric J. Hobsbawm rightly puts, for Gramsci, “sociological analysis must be reformulated as politics, i.e. in terms of action to change the world, and not merely to interpret it.”[18] 

Finally, before starting to discuss political party, Gramsci, finally talks about the principal elements of politics. In that regard, the first element he mentions is the existence of rulers and ruled, leaders and led. Following this, he argues that “the principle once posed that there are leaders and led, rulers and ruled, it is true that parties have up till now been the most effective way of developing leaders and leadership.”[19]

---

[1] Ibid., p. 125.

[2] Ibid,, p. 126 (footnote 4).

[3] Ibid., p. 127.

[4] Ibid., p. 128.

[5] Ibid., p. 128.

[6] For instance the case of Hitler can be a good example to show how the collective will can suppress the opposing individual wills and create a dictatorship rather than a hegemony.

[7] Ibid., p. 132.

[8] Ibid., pp. 228-229.

[9] Ibid., p. 229.

[10] Ibid., p. 229.

[11] Ibid., p. 229.

[12] Ibid., p. 203.

[13] Gramsci, Antonio, The Modern Prince and Other Writings, International Publishers, June – 1959, p. 131.

[14] Gramsci, Selections from the Prison Notebooks, ibid., p. 138.

[15] Ibid., p. 139.

[16] Karl Marx wrote, in the most widely quoted of his theses on Feurbach, that “philosophers have only tried to understand the world in various ways. The point; however, is to change it.”, http://www.quotationspage.com/quote/40008.html, (2009-01-27).

[17] Gramsci, Prison Notebooks, ibid., pp. 133-134.

[18] Eric J. Hobsbawm, “Gramsci and Marxist Political Theory”, in Approaches to Gramsci, (ed.) Anne Showstack Sassoon, Writers and Readers Pub., London – 1982, p. 23.

[19] Gramsci, Selections from the Prison Notebooks, ibid., p. 146.

What is Man?

To know about Gramsci’s understanding of “man” is very important and can be very useful in understanding how the whole phenomenon of the socio-political change happens because it provides the necessary background about how change begins in one single man, and how it becomes a broad, popular, national or even an international phenomenon. Furthermore man, the individual, is important since single men, when come together through certain bonds, form the basis of a social class. That helps us to understand the transition from an individual to a class in Gramsci’s thought. Finally, understanding the man in terms of his individual will makes it possible for us to understand and analyze the transition from the individual will to collective will.

To begin with, I can say that Gramsci is not interested in what man is in each individual because in this way, he argues that, one can only find out what man is only in each individual, but not what man is in general. The idea of “man in general” can remind the reader the idea of “human nature”; however, for Gramsci, the idea of human nature, which envisages a fixed concept of human, cannot be the real answer of the question of what man is in general because the question, what is man, is not an abstract or an objective question. In that regard, Gramsci criticizes both the philosophical points of views which try to create an idea of fixed understanding of “human nature” which can be generalized to each and every individual in any time and space, like the “human nature” perceptions of Thomas Hobbes, John Locke, etc., and also the views of religions, such as that of Catholicism, which conceives of man as a defined and limited individual, because he believes that there does not exist, historically, a way of seeing things and of acting which is equal for all men, no more no less.[1]

In contrast to these understandings, Gramsci believes that man in general should be understood as a series of active relationships, as a process. In that respect, he thinks that when one asks whether what man is, this actually means whether what man can become; that is to say, whether man can dominate his own destiny, can he make himself, and can he create his own life. Therefore, he says, man is a process, and, more exactly, man is the process of his actions. He argues that “the humanity which is reflected in each individuality is composed of various elements, and these are: 1) the individual, 2) other men, and 3) the natural world.”[2] Following that, Gramsci argues that the individual enters into relations with other men and the natural world around him, both passively, by just being a part of the natural world and the society, and also actively, through working both in the nature and with other men. In light of these set of relations, change takes place in the individual, to the extent that he changes and modifies the complex relations of which he is the hub. That explains how change can happen in one individual.[3]

However, for Gramsci, collective change is deeply related with one individual’s change, and in that regard, he argues that “if one’s own individuality is the ensemble of these relations, to create one’s personality means to acquire consciousness of them, and to modify one’s own personality means to modify the ensemble of these relations.”[4] That is to say, change in one individual means change in the whole. As Gramsci puts it, “when the individual can associate himself with all the other individuals who want the same changes, and if the changes wanted are rational, the individual can be multiplied an impressive number of times and can obtain a change which is far more radical than at first sight ever seemed possible.”[5] Finally, it can be said that it is at this point, the single man, the individual, becomes the collective man or the “man in general”, and through which both an individual and collective change can be realized. As Gramsci puts it;

“An historical act can only be performed by ‘collective man’, and this presupposes the attainment of a ‘cultural-social’ unity through which a multiplicity of dispersed wills, with heterogeneous are welded together with a single aim, on the basis of an equal and common conception of the world, both general and particular, operating in transitory bursts (in emotional ways) or permanently where the intellectual base is so well rooted, assimilated and experienced that it becomes passion.”[6]

---

[1] Gramsci, Antonio, Selections from the Prison Notebooks, Quintin Hoare and Geoffrey Nowell Smith (ed.), Lawrence and Wishart Pub., London – 1971, pp. 351-352.

[2] Ibid., p. 352.

[3] Ibid., pp. 351-352.

[4] Ibid., p. 352.

[5] Ibid., p. 353.

[6] Ibid., p. 349.

What is Change?

As mentioned earlier, Gramsci’s theory can be viewed as a holistic one which covers almost all aspects of the subject matter and tries to provide a complete picture of the issue. Within that completeness, it can be said that Gramsci’s main concern is to bring change to his society in particular and to world in general, and to do that, he first tries to provide ways for understanding and explaining the world/society he is in, and secondly, shows the ways or instruments through which this change can be realized.

Also with regards to “change”, it would be wrong to argue that Gramsci is solely, even at different and isolated parts of his writings, interested with only one dimension of change in a society, be it economic change, political change, social change, or cultural change, etc. What is more correct is that he is actually interested in the phenomenon of change as a whole, and in that respect that change refers to, or covers, all these spheres of a society. In the following entries, I will also deal with that broad definition or understanding of change in Gramsci’s thought; however, when I use the term, I will briefly use it as “socio-political change”.

The political party, the so-called Modern Prince, in that regard is related with Gramsci’s broader concerns about the political situation of the working-class in Italy, and how this class can succeed in establishing its own hegemony. Deriving from these broad perceptions regarding politics and life, Gramsci perceives the political party, not just as a mere sociological category, but as a very important component and instrument through which the socio-political change, the “whole change” which Gramsci envisages, can be brought to Italy. In that regard, what he expects from the political party is to found a new type of State which is far broader than any political party’s general functions in today’s world, and what he actually means by “a new type of State” is a combination of many other things, such as a new culture, a new society, new citizens, new man, new world-view, new ideology, etc.

The Modern Prince and Socio-Political Change in Gramscian Theory

Following this entry, I will write a number of different entries dealing with Gramsci’s theory on political party and what roles and functions the political party has with regards to socio-political change. Gramsci’s theory in general can be considered as a holistic one, and as a matter of fact, his theory on one subject is not isolated from his thoughts and ideas about other things. Moreover, all of his concepts, theoretical tools, are deeply related and connected with each other. Therefore, in order to understand the role of the political party in socio-political change in Gramsci’s theory, one should also take into consideration the other relevant actors, components, or factors which take part in this change. Accordingly, besides political party, I will also talk about his other theoretical concepts, or other parts of his theory, such as organic intellectuals, historical bloc, hegemony, man, class, collective will, Jacobin force, etc., to the extent that they contribute to the process of socio-political change.

Political Philosophy: First-Order Activity and Second-Order Activity

I had this view before about political philosophy, but I did not know how it was actually explained in an academic, theoretical way. That is, I always objected to the idea of studying ideas, political thoughts, theories, etc. in a purely academic, scholarly way to see if they have logical consistencies, to see how they evolved throughout the history, etc. This is not to say that I undervalued the studies, attempts which dealt with political philosophy/theory from this point of view. However, I found it definitely more exciting and perhaps even more important to read and study the writings of previous political philosophers and contemplate about them to develop my own ideas and thoughts about the problems, issues and questions of myself, my life, of the society, the world and the time I live in.

Today, while reading a book on political theory, Political Thinkers: From Socrates to the Present, I had the chance to find the "academic" discussion behind these ideas. Firstly the book reminds the reader of the distinction between the first-order activity of political philosophizing and the second-order activity of studying what political philosophers write. In that respect, what I like more is actually the first-order activity of political philosopizing. The book writes that David Easton attacked at the second-order activity by saying that the scholars of his time "simply reiterated the meanings, logical consistency and historical development of political ideas instead of analyzing and producing new value theories."

Further, he criticized historians of political thought for being "preoccupied with the narration of the intellectual events of the past, and suggested that the modern political theorist should use the history of values in order to discover the variety of moral outlooks with the hope that this would aim him in the construction of his own political synthesis or image of a good political life."

So, how this first-order activity of political philosophizing can be practiced? It is argued that "a reflection on past thinkers provides a prolegomena to actual theorizing. This is not intended in the simplistic sense of continueing a timeless conversation, nor of drawing simple lessons or arguments from past political thinkers. Rather it embodies a recognition that first-order political theorizing cannot emerge from nowhere, but instead is a constructive enterprise that involves building, expanding, and developing the vocabularies that are inherent in great political texts."

The Question of Alienation

There are mainly four dimensions of alienation according to Marx. 1) The first dimension of alienation has to do with worker becoming alienated in relationship to the production of his labor. That is to say, the worker becomes detached from the result of his/her own labor, from the result of his/her working action, from his/her own product. 2) In the second dimension, alienation takes place during the process of production, while producing something. Worker can become alienated while producing something because the process of production in capitalist mode of production turns him/her into an idiot, to a machine-like person who performs the same action thousands of times during the day. 3) Thirdly, the worker becomes alien to himself/herself because he/she cannot really realize his/her potentials, his/her faculties, both intellectual and physical faculties and capabilities. Therefore, he/she cannot realize his existence in the human sense. He/she can realize only his animal faculties, such as eating, drinking, cohabiting, etc. 4) Finally, as a consequence of all these, that is, the worker becomes alienated from nature, from his/her faculties, and from his/her existence, he/she becomes alienated from other men as well.

The alienation issue is important for Marx because he considers human as a species that contains both animal and human faculties. For Marx, animal life is united with nature, and it is an instinctual life. Human life, on the other hand, is a combination of nature, spirit, conscious life and free will. Therefore with alienation humans loose their most of human faculties, and almost turn into an animal because being an alienated human, he/she can only utilize his/her animal faculties, such as drinking, eating, cohabiting, etc.

But alienation is not all about that. There is one more consequence in that matter. The question is if the product of labor is alien to the worker, if it confronts the worker as an alien power, then to whom does it belong? This is a crucial question because with the answer of this Marx develops a broader understanding of the implications of being alienated. Marx’s answer is that “if the product of labor does not belong to the worker, if it confronts him as an alien power, then this can only be because it belongs to some other man than the worker. If the worker’s activity is a torment to him, to another it must be delight and his life’s joy.”

And who is this other man than the worker?

“Through estranged, alienated labor, then, the worker produces the relationship to this labor of a man alien to labor and standing outside it. The relationship of the worker to labor creates the relation to it of the capitalist (or whatever one chooses to call the master of labor).”

From all this analysis of alienation, Marx comes to a conclusion about private property. He concludes that as a result of this alienation process as a whole private property begins to exist. Private property, as understood here, is the end product, the result of the labor of the worker, but it is not the worker’s property, instead it is the capitalist’s property. Worker, by working for the capitalist, produces a property for the capitalist; and this is how private property comes into existence. In this way, Marx again reverses the analysis of private property as it was done by the classical political economists. Also, philosophers, such as Hobbes and Locke, begin with the premise that private property, just as freedom, right to live, etc., is a natural right of humans, a right that exists without being dependent on any other external thing. It is a right that is gained by virtue of being a human being, according to Locke and Hobbes. As for the classical economists, as Marx argues, the private property again is the primary assumption from which further analysis is pursued. That is to say, it is the private property that exists first and then there may occur some kind of alienation. In this way, it seems like private property is the cause and alienation is the result. However, as Marx shows it, there is a reverse relationship here, that is, alienation is what exists in the first instance, and from that private property emerges. That’s why private property is not something natural, is not something that can be accepted, tolerated. It is the product of the labor of a worker, but it belongs to someone else, to the capitalist, and therefore, it cannot be acceptable.

“Private property is thus the product, the result, the necessary consequence, of alienated labor, of the external relation of the worker to nature and to himself. Private property thus results by analysis from the concept of alienated labor, of alienated man, of estranged labor, of estranged life, of estranged man. True, it as a result of the movement of private property that we have obtained the concept of alienated labor (of alienated life) from political economy. But on analysis of this concept it becomes clear that though private property appears to be the source, the cause of alienated labor, it is rather its consequence, just as the gods are originally not the cause but the effect of man’s intellectual confusion.”

Then, what is the cure for alienation? Because as a critical theorist, Marx does not feel satisfied by just explaining the phenomena, in addition, he also shows how this current situation can be changed and how an alternative situation, a better one, can be developed in its place.

Unrestrained economic competition leads more and more people to lose control of means of production, forcing them to submit to the labor market. So, the cure for alienation is not mere removal of political restrictions but the creation of a new kind of economy, based on common control of production in the interest of reciprocity, expressive work, and the satisfaction of the needs characteristics of cooperating human beings. It can be said that Marx tried to explain the roots of spiritual ills, both alienation and the one-sided personal development, through economy and division of labor.

Antonio Gramsci, I Giorni del Carcere - My Life in Prison

Here is a documentary on Gramsci which focuses on his prison life particularly. The documentary is in Italian, so you can either watch it like that or try to find English subtitles somewhere on internet. I searched for the English subtitles, but could not find anything so far. So, if you find the appropriate English subtitles, I would be happy if you could inform me about it as well. Thanks in advance.

http://rapidshare.com/files/276555575/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.001

http://rapidshare.com/files/276556229/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.002

http://rapidshare.com/files/276552937/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.003

http://rapidshare.com/files/276556897/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.004

http://rapidshare.com/files/276552211/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.005

http://rapidshare.com/files/276553651/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.006

http://rapidshare.com/files/276556297/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.007

http://rapidshare.com/files/276551877/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.008

http://rapidshare.com/files/276555382/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.009

http://rapidshare.com/files/276553745/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.010

http://rapidshare.com/files/276554789/Antonio.Gramsci.I.Giorni.Del.Carcere.1977-SMz.avi.011

Laura Ruberto: Gramsci, Migration, and the Representation of Women's Work in Italy and the U.S.

Laura E. Ruberto's book, Gramsci, Migration, and the Representation of Women's Work in Italy and the U.S., is now available in paperback.

ABOUT THE BOOK:

This book considers cultural representations of four different types of labor within Italian and U.S. contexts: stories and songs that chronicle the lives of Italian female rice workers, or mondine; testimonials and other narratives about female domestic servants in Italy in the second half of the twentieth century (including contemporary immigrants from non-western countries); cinematic representations of unwaged household work among Italian American women; and photographs of female immigrant cannery labor in California.

These categories of labor suggest the diverse ways in which migrant women workers take part in the development of what Antonio Gramsci calls national popular culture, even as they are excluded from dominant cultural narratives. The project looks at Italian immigration to the U.S., contemporary immigration to Italy, and internal migration within Italy, the emphasis being on what representations of migrant women workers can tell us about cultural and political change.

In addition to the idea of national popular culture, Gramsci's discussion of the social role of subalterns and organic intellectuals, the politics of folklore (or "common sense") and everyday culture, and the necessity of alliance-formations among different social groups all inform the textual analyses. An introduction, which includes a reconsideration of Gramsci's theories in light of feminist theory, argues that the lives of subaltern classes (such as migrant women) are inherently connected to struggles for hegemony. A brief epilogue, on a lesser-known essay by photographer Tina Modotti, closes the discussion.

"Ruberto moves labor cultural history to a new level by exploring and connecting diverse areas previously ignored or understudied. Theoretically grounded in the work of Antonio Gramsci, this study revises earlier applications of his theories to gender and work to create a unique and rewarding challenge to earlier, limited views of Italian and Italian American women's work. Ruberto's range of study and precision of analysis forces serious reconsideration of the roles women played in the Italian migration experience. There is a powerful freshness here that will no doubt spark new discussion in Italian and Italian Americans studies."—Fred Gardaphe, Director of the Italian American Studies Program, Stony Brook University

"Much like Gramsci in his notebooks, Laura Ruberto offers readings of diverse and complex networks of cultural products. Ruberto clearly, effectively, and engagingly threads "women's work" through expressive sites such as rice paddies, writing, film, and factories. Embroidering a context of activism and social change—Pasquale Verdicchio, Associate Professor of Italian and Comparative Literature, University of California, San Diego across continents, Ruberto's own work proposes further new ways of being Gramscian."

About the Author

Laura E. Ruberto is a professor in the Department of Arts and Cultural Studies at Berkeley City College in California.

Seminario Internacional Antonio Gramsci

Hello,

Yesterday, I had a conversation with Miguel Angel Herrera Zgaib from National University of Bogota, Colombia. He told me about a conference on Gramsci which they are going to organize soon, and I wanted to announce this on my blog, thinking that it might be interesting for some of the followers. Also, I added some links about Miguel Angel Herrera Zgaib to the Links section on the right side.

Meeting Andreas Bieler in Helsinki

I was in Sweden during the last two weeks. I wanted to have some rest and also read things to relax, that is to say, reading things that are not related with my academic interests. It was a nice 14 days in which I had a good rest, and also was able to finish The Insulted and Humiliated from Dostoevsky.

Before returning to Istanbul, I decided to make a trip to Helsinki. Although I was traveling between Turkey and Sweden since 2005, I had never been to its eastern neighbor, Finland. While I was making plans about Helsinki, I remembered that Andreas Bieler and Stephen Gill were also there. So, I sat down and sent them an email about my visit, and asked whether they could have time to meet me. Stephen Gill didn't answer, but Andreas Bieler told me that he will be available on Friday. Luckily I found a ticket for Friday, and started to get prepared for the trip.

I arrived in Helsinki on the Friday morning. After walking around the city for some time, I went to Helsinki University, to the Helsinki Collegium for Advanced Studies. Following a short search, I found Andreas Bieler in his room. First, we went to school's cafeteria for a lunch, and after the lunch, we went outside for a walk and took a photo together.

Helsinki trip was nice, but what made it nicer for me was meeting Andreas Bieler. I had the opportunity to discuss with him the thesis project I had in my mind, and also talk about my studies. I also wanted to meet Stephen Gill as well, but he wasn't available. If I had waited until Monday, I could meet him, but unfortunately I had to go back to Sweden. at 5pm in the evening. However, later I received an email from Stephen Gill, and that was something as well. :)

Finally I think it would be useful to remind the readers that Andreas Bieler and Stephen Gill are going to pursue their research in Helsinki during the next year. So, if you ever go to Helsinki during that time, maybe you can drop by and visit them as well. :) For those who are interested, Stephen Gill is going to give a lecture on "The Constitution of Global Capitalism" on September 30, 2009.

Antonio Gramsci: Bir Devrimcinin Yaşamı

Geçtiğimiz gece Antonio Gramsci'nin biyografisini bitirdim. Genel olarak güzel bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Çevirisi güzel olduğu için de benim için kolay okunan bir kitaptı. Kitaptan Gramsci hakkında bilmediğim birçok şeyi öğrendim, fakat burada geneli de ilgilendirebileceğini düşündüğüm birkaç şeyden bahsetmek istiyorum.

Birincisi, kitabın yazarı Giuseppe Fiori, Gramsci hakkında bilinen bir yanlış anlamayı - ya da daha doğrusu Gramsci hakkında bilinen yanlışlardan birinini - ele alıyor. Buna göre Gramsci'nin ailesinin fakir olduğu ve Gramsci'nin çocukluğunun da fakirlik ve yoksulluk içinde geçtiğine yönelik yanlış bilgiyi/algıyı düzeltmeye çalışıyor. Öncelikle Gramsci'nin ailesinin kökenleri hakkında bilgi veriyor, ki buna göre babası orta düzey bir memurmuş ve annesi de yine orta düzey bir aileden geliyormuş. Buna ilaveten yazar, kardeşi Gennaro'dan Gramsci'nin çocukluğu ile ilgili bilgileri de aktarıyor. Buna göre de Gramsci'nin çocukluğu, babası memurluk görevini kaybedip hapse girene kadar, büyük bir zenginlik içinde değilse bile, görece bir rahatlık içinde geçmiş.

Önemli gördüğüm bir başka husus ise Gramsci'yi ve onun İtalyan komünist hareketi içerisindeki önemini ve yerini anlayabilmek için diğer bazı isimlerin de, örneğin Bordiga, Tasca, Togliatti, vs., bilinmesi gerektiği. Bu kişilerin birbirleriyle olan rekabetleri, çekişmeleri veya birliktelikleri çok ayrıntılı olmasa da kitapta yer buluyor. Burada benim gördüğüm, pratik siyaset alanında Gramsci'nin diğer İtalyan komünist liderlere nazaran aslında daha gerilerde olduğu.

Üçüncü olarak, Gramsci'ye ait olduğunu bildiğim ve blogun sağ üst köşesine de yazdığım sözün (pessimism of the intellect, optimism of the will) aslında Gramsci'ye ait olmadığını öğrendim. Bu söz Romain Rolland adında birine aitmiş, Gramsci de sıkça kullanırmış.

Son olarak da bir noktadan bahsetmeden geçemeyeceğim. Her ne kadar kitabın dili güzel ve rahat okunur olsa da, sunuşun oldukça dramatik olduğunu söyleyebilirim. Tamam Gramsci'nin hayatı kolay bir hayat değildi ve çok sıkıntılar yaşadı, ama kitabın geneline sinmiş dramatik hava o kadar ağır ki, bir süre sonra insan bunun bilerek mi abartıldığını düşünmeden edemiyor.

Kitap hakkında şimdilik söyleyeceklerim bunlar. Daha ileride belki tekrar birşeyler yazarım. Herkese iyi okumalar...

Biyografiler: Kant, Heidegger ve Gramsci

Bu sıralar kendimi biyografi okumakla meşgul ediyorum, aslında yazmam gereken bir final ödevi olmasına rağmen. Aslında önceden de biyografi okurdum, ama bu daha ziyade elime tek tük biyografi geçtiğinde ve tabii ki pek nadiren olurdu. Bu sıralar ise bu biyografi meselesine epey bir daldım diyebilirim. İlk olarak geçtiğimiz ay Kant'ın İletişim yayınlarından çıkan bir biyografisini (Kant'ın Dünyası) aldım, okumaya başladım ve giderek kendimi kitabın içinde buldum. Kitap Kant'ın hayatını, yaşadığı çevre ile bağlantılı olarak anlatıyor, ama daha da önemlisi, Kant'ı, onun ilgilendiği felsefî sorunlar, okuduğu kitaplar ve dönemin felsefî sorularıyla bağlantılı olarak anlatıyor. Bu anlatımdan da insanın zihninde gerçekten kitabın başlığındaki gibi bir Kant Dünyası belirmeye başlıyor, ki kitabın bunu yapabilmesi de çok hoşuma gitti. :)

Kant'ın biyografisinin bir kısmını okuduktan sonra, birkaç ay önce satın aldığım başka bir biyografiyi okumaya başladım. Bu da Kabalcı yayınlarından çıkan "Bir Alman Üstat: Martin Heidegger" başlıklı biyografiydi. Yapısal olarak Kant'ın biyografisine çok benzemekle birlikte, buradaki felsefî tartışmaların daha yoğun olduğunu ve dönemin felsefî tartışmalarına verilen yerin de daha fazla olduğunu söyleyebilirim. Bu kitabı daha büyük bir zevkle okudum, çünkü anlattığı felsefî sorunlar ve bu felsefî sorunlarla bir ilişki ve etkileşim içinde Heidegger'in hayatının ilerleyişini, hikâyenin içinde kendimden de pek çok şey bularak ve merakla takip ettim. Fakat bu kitabı da daha sonra devam etmek üzere yarım bıraktım.

Bugün ise İletişim yayınlarına gittim. Bir süredir Dostoyevski ve Tolstoy'un eserlerini almak istiyordum. Bunlara ilave olarak almak istediğim bazı yeni kitaplar da vardı. Bu yeni kitapların başında ise yine bir biyografi vardı: Antonio Gramsci biyografisi. Kitap aslında yeni değil; orjinali 1989 yılında yayınlanmış, fakat Türkçe'si İletişim yayınlarından daha henüz çıktı. (Temmuz 2009). Giuseppe Fiori tarafından yazılmış kitap "Antonio Gramsci: Bir Devrimcinin Yaşamı" başlığını taşıyor. 340 sayfalık kitabın henüz 80'inci sayfasındayım, ama bu ana kadar okuduklarımdan hareketle söyleyebileceklerim şunlar: Birincisi, kitabın çevirisi gayet güzel. Çok rahat okunur bir dile sahip. ikincisi, 80'inci sayfaya kadar geldim, ama Gramsci henüz 20 yaşına gelebildi ve liseyi bitirmek üzere. Dolayısıyla bu ana kadar Gramsci'nin doğduğu Sardunya'da, liseyi okuduğu Cagliari'de ve genel olarak İtalya'da yaşanan siyasal ve toplumsal olaylar anlatıldı. Belki de kitabın bu ana kadar kolay ve hızlı okunabilmesini sağlayn etkenlerden biri de buydu; yani henüz felsefî tartışmalara geçemedik! :) Son olarak da şunu söyleyebilirim: kitap, Gramsci ile ilgilenenler için güzel bir kaynak. Yoğun akademik okumalarınızdan sıkıldığınızda bu tür biyografiler hem dinlendirici, hem de ele aldıkları kişilerin ilginç hayatlarıyla ve fikri maceralarıyla oldukça zihin açıcı oluyorlar. En azından benim için öyle! :)

Marx and Hegemony

Last semester, I took a course titled as Continental Political Thought. In that course, we read three of Marx's articles as well which are On the Jewish Question, Theses on Feuerbach ve The German Ideology. In one of the articles, The German Ideology, I came across a paragraph in which Marx was talking about the concept of hegemony, and I thought that it would be useful to add it here. I think it is a good text through which one can develop an idea about the similarities and differences between the Marx's and Gramsci's usage of the concept of hegemony. Actually there are one or two articles which talk about the origins of the concept of hegemony, but I don't remember that they were referring to that paragraph from The German Ideology.

"For each new class which puts itself in the place of one ruling before it, is compelled merely in order to carry through its aim, to represent its interest as the common interest of all the members of society, that is, expressed in ideal form: it has to give its ideas the form of universality, and represent them as the only rational, universally valid ones. The class making a revolution appears from the very start, if only because it is opposed to a classs, not as a class but as the representative of the whole of society; it appears as the whole mass of society confronting the one ruling class. It can do this because, to start with, its interest really is more connected with the common interest of all other non-ruling classes, because under the pressure of hitherto existing conditions its interest has not yet been able to develop as the particular interest of a particular class. Its victory, therefore, benefits also many individuals of the other classes which are not winning a dominant position, but only insofar as it now puts these individuals in a position to raise themselves into the ruling class. When the French bourgeoisie overthrew the power of the aristocracy, it thereby made it possible for many proletarians to raise themselves above the proletariat, but only insofar as they became bourgeois. Every new class, therefore, achieves its hegemony only on a broader basis than that of the class ruling previously, whereas the opposition of the non-ruling class against the new ruling class later develops all the more sharply and profoundly. Both these things determine the fact that the struggle to be waged against this new ruling class, in its turn, aims at a more decided and radical negation of the previous conditions of society than could all previous classes which sought to rule. This whole semblance, that the rule of a certain class is only the rule of certain ideas, comes to a natural end, of course, as soon as class rule in general ceases to be the form in which society is organized, that is to say, as soon as it is no longer necessary to represent a particular interest as general or the 'general interest' as ruling." (p. 174)

Stephen Gill's Website

I received a nice email today. It says that Stephen Gill has started running a personal website. On the website, you can find Gill's biography, a list of his publications and contact information. In addition to these, there is also a News section from which you can read Gill's commentaries about various events.

http://www.stephengill.com/

Antonio Gramsci, Hapishane Defterleri

Today I went to a bookstore and came across a new translation of an old book. The book I am talking about is Gramsci's "Prison Notebooks" - Hapishane Defterleri in Turkish. It was published in Turkish before (Belge Yayinlari, 2003); however I think it ran out of print and was not easily found in the bookstores. Looking from this way, I think it is good that the book is published now by another publisher in Turkey. The name of the company is Aşina Kitaplar which is located in Ankara. They also have a website address. You can access to the book from this link. If you want to buy the book from internet, you can do it from various websites.

I haven't started reading the book yet, therefore I cannot comment on its language and whether the translation is good or not. Apart from the language issue, I should mention that there is a chapter at the beginning of the book, Introduction to Gramsci, that is written by the publishers, I think. Under this title, various important concepts, such as hegemony, war of movement, transformismo, passive revolution, etc., in the Gramscian thought have been briefly explained. Such an introduction chapter, I think, will be very useful for the readers who are going Gramsci for the first time.

Uluslararasi Iliskiler Teorisi Kitaplari

Bu girdi, Gramsci veya neo-gramscian teori ile dogrudan ilgili degil. Burada yapmak istedigim, uluslararasi iliskiler teorisi uzerine yazilmis birkac kitap uzerinden basit bir-iki karsilastirma yapmak. Bunu yaparken de, temelde, uluslararasi iliskiler teorisi (bundan sonra uit olarak yazacagim.) dersini iki farkli ulkede, iki farkli anlayista ve iki farkli kitaptan almis olmamdan gelen kucuk birikimimi kullanacagim. :)

Ilk uit dersimi Isvec'te yuksek lisansimi yaparken almistim. Isvec'in genel olarak kita avrupasi ekolune yakinliginin yani sira, elestirel teorilerle olan hasir nesirligi de uit dersinin hazirlanmasinda, sunulmasinda ve ders materyallerinin secilmesinde onemli etkilerde bulunmustur denilebilir. Ornegin bu derste biz Andrew Linklater ve Scott Burchill'in editorlugunu yaptigi, Theories of International Relations baslikli kitabi temel kaynak olarak okumustuk. Diger makale, vs. turunden materyaller ise ilave kaynaklardi. Bu kitap oncelikle teoriye ve tabii ki ui teorisine iliskin bazi genel aciklamalarla basliyor; yani teori nedir, ui teorisi nedir, nelerle ugrasir, ui disiplininin kurulusu ve gelisimi hakkinda tarihsel arkaplan bilgileri, vs. veriyor. Daha sonra ise ui alanindaki teorileri tek tek ele alip inceliyor. Kitabin farkliligi ve ozgunlugu de tabii ki ele aldigi teorilerin cesitliliginden kaynaklaniyor. Realism, Liberalism ve Marxism uclemesinin disinda, kitap 5 teoriye daha yer veriyor. Bunlar, English School, Critical Theory, Postmodernism, Constructivism, Feminism ve Green Politics.

Birincisi bircok uit kitabinda bu teorilerin bircoguna rastlayamazsiniz. Ozellikle Green Politics'i ayri bir ui teorisi olarak ele alan giris turunden teori kitaplari bulmak, benim bildigim kadariyla, zordur. Genel giris kitaplari ui teorisine iliskin olarak genellikle uclu bir siniflandirma yaparlar. Bu uclu siniflandirmada Realism ana akim teoridir, Liberalism ondan sonra gelir, Marxism ise elestirel ya da biraz daha uc tabirle radikal olarak nitelendirilir. Bu siniflandirmada teoriler arasinda bir hiyerarsi kurulur ve tabii ki guc dengesi de Realism > Liberalism > Marxism seklinde sunulur.

Bu kitabin ikinci onemli ozelligi ise tam da bu noktada ortaya cikiyor. Kitap, realism'i kose tasi veya ana akim olarak bir tarafta tutup, digerlerini de toplu bir sekilde diger tarafa koymuyor. Yani herhangi bir baska kitapta Realism bir tarafta sunulup, diger tarafta da Critical Theory, Feminism, Green Politics hatta Postmodernism teorilerinin hepsi tek bir baslik altinda, mesela Critical IR Theories, toplanabilir. Su denilebilir ki, bu kitap ise daha ziyade butun teoriler arasinda farkli bir gucler dengesi kurmaya calisiyor. Fakat burada da dikkatlerden kacirilmamasi gereken nokta, kitabin, teoriler arasindaki bu gucler dengesini, Realism karsiti denilebilecek grubun lehine olacak sekilde kurmayi tercih etmesi. Yani bu teorilerin hepsine tek tek ve ayri teoriler olarak deger ve yer verdiginizde tabii ki onlari realism ile esdegerde goruyorsunuz ve okuyucuya da bu imaji, bu zihinsel tasarimi vermeye calisiyorsunuz. Bu da kitabin ve editorlerinin kendi tercihleri tabii ki. Elestirilebilir, ama saygi duymak lazim.

Kitapla ilgili olarak soyleyebilecegim son husus ise Liberalism denilen teorinin, ya da bakis acisinin ismiyle ilgili. Simdilerde daha ziyade liberalism dedigimiz bu bakis acisina oncelerde utopianism ya da idealism deniyordu. (Bkz. E.H. Carr, The Twenty Years' Crisis) Utopianism ve idealism kavramlari ise tabii ki kendilerinde kucumseyici cagrisimlari barindiriyordu. Linklater ve Burchill'in editorlugunu yaptigi kitap bu anlamda da daha notr denilebilecek olan kavrami, yani Liberalism'i tercih ediyor; bu da olumlu bir durum denilebilir.

Ui teorisi dersini, su anda ikinci kez ve baska bir universitede aliyorum. Temel kaynaklar olarak iki kitabi okuyoruz. Bunlar James E. Dougherty'nin, Contending Theories of International Relations ve Paul R. Viotti'nin International Relations Theory baslikli kitaplari.

Viotti'nin kitabi temelde yukarida ifade ettigim uclu ayrima gore kurgulanmis. Teorileri genel cerceveler (images) olarak ele aliyor ve bu baglamda da ui'de uc temel cercevenin oldugunu soyluyor. Bunlar realism, pluralism ve globalism. Realism bildigimiz realism. Pluralism ise liberalism'in yerine kullaniliyor; globalism ise genel olarak marxism'den tureyen teorileri ifade etmek icin kullaniliyor. Bunlar disinda, bu kitabin da basinda genel olarak teori, ui teorisi, ui disiplininin gelisimi hakkinda bilgiler mevcut tabii ki. Ayrica bu uc cerceveden bahsedildikten sonra, bir de normative ui teorisi hakkindaki gelismelerden de bahsedilmis. Kitapta son olarak da ui teorisinin gelecegine iliskin bazi tartismalar yapilmis.

Dougherty'nin kitabinin ise daha ilginc bir yapisi var. Konu basliklari itibariyle daha ziyade realist paradigmanin tartisma konularini iceriyormus gibi gorunuyor; mesela the older theories of conflict and war, microcosmic theories of violent conflict, macrocosmic theories of violent conflict, theories of deterrence, arms control, strategic stability. Fakat bunun yani sira liberalisme iliskin konular da az da olsa var; mesela theories of international cooperation and integration, decision-making theories. Son olarak diger paradigmaya (elestirel teori, marxism ne derseniz deyin) ise sadece bir bolum ayrilmis; bu da international political economy basligi altinda incelenmis. Bu temel kaynaklarin disinda, realist ekolun kurucularindan, hatta kurucusu, Hans Morgenthau'nun klasik eserini, Politics Among Nations, okuyoruz.

Son tahlilde sunlari soyleyebiliriz sanirim. Ui teorisi dersleri, derslerin islenis bicimleri, okutulan materyaller, farkli ui teorisi genel giris kitaplarinin bu teorileri anlatis bicimleri, farkli teorilere yer verisleri ya da vermeyisleri ui teorisi egitiminin onemli belirleyicilerinden. Hangi tur egilimlerin nerede, hangi okullarda daha dominant olacagini etkileyen bircok etken vardir, fakat sonucta bu genel surec icerisinde bu durumdan etkilenen en onemli ogeler tabii ki bizleriz: yani ogrenciler.

International Gramsci Journal

Hello Everyone,

International Gramsci Journal has just published its first volume. In the "Articles" section of the Journal, there are in total five articles. Four of them are in English, and the other one is in Spanish. You can access to the articles through the links below.

Number 1 - 2008

1) Obituary for John Cammett: Organic Intellectual
Alastair Davidson

2) Gramsci, Class and Post-Marxism
Mike Donaldson

3) Contribuciones De Gramsci Al Cambio Social En Chile: De La Declinación De La Ideología Pos Moderna A La Re-Emergencia De La Izquierda
Rene Leal Hurtado

4) Antonio Gramsci and Fund of Knowledge: Organic Ethnographers of Knowledge in Workers' Centres
Joseph P. Zanoni

5) Security Intelligence and Left Intellectuals: Australia, 1970
Rowan Cahill

Book Reviews

1) Hegemony and Education. Gramsci, Post-Marxism and Radical Democracy Revisited Deb J. Hill, Lexington Books, Rowman and Littlefield Publishers Inc, Lanham, Boulder, New York, Toronto, Plymouth, 2007

2) Del Gobierno del Pueblo a la Rebelión Popular: Historia del Partido Comunista 1970–1990. Francisco Herreros, Editorial Siglo xxi, Santiago, Chile, 2005.

New Links

I added three new links to the "Links" section.

The first one is Gramsci Bibliography. From the search engine on this website, you can find information about everything that is written on Gramsci.

The second one is a website from Argentina. I think it's about how Gramsci and his thoughts are utilized in Argentina.

The third one is a personal blog, which belongs to Pedro de Marinho.

Gramsci, Genç Profesör ve Platone

Bugün yine Gramsci’nin yazılarından yapılmış bir derleme kitabı, The Modern Prince and Other Writings, okuyordum. Kitabın Giriş kısmında anlatılan bir olay hoşuma gittiği için buraya da eklemek istedim. Hepimizin bildiği gibi, Gramsci Ordine Nuovo başlıklı bir gazete çıkarıyor. Kitapta yazdığına göre, Ordine Nuovo’nun Turin’deki ofisleri her çevreden işçilerin toplandığı ve Gramsci’yle işçi hareketinin genel sorunları hakkında konuştukları bir yermiş. Gramsci de bu kişisel etkileşimlere, hareketin başarısı bağlamında çok önem verirmiş. Bir tarafta, Fabrika Konseylerindeki liderliği ve siyasal arenadaki aktifliği ile politik bir lider, diğer tarafta da yayın hayatındaki aktifliği ile bir editör olarak bilinen Gramsci, Ordine Nuovo’nun ofislerinde işçilerle yüz yüze gerçekleştirdiği bu tartışmalar ve konuşmalar sayesinde aynı zamanda bir de kişisel bir rehber niteliğine sahip olmuştu. Bu yüz yüze görüşmelerinde dışında, kitapta yazdığına göre, Gramsci ülkenin dört bir yanındaki işçilerden yüzlerce mektup alırmış ve bunlara hiç üşenmeksizin oldukça ayrıntılı cevaplar yazarmış. Bu mektuplaşma sürecini Gramsci, hem işçilerden öğrenmek ve hem de onlara yardımcı olabilmenin çok önemli bir aracı olarak görürmüş. Buradan hareketle şimdi yukarıda bahsettiğim olayın anlatımına geçebilirim.

Gramsci’yle aynı ofiste çalışan Felice Platone’nin anlattığına göre, bir gün, genç bir üniversite hocası Gramsci’yi ziyaret eder. Platone bu kişiyi şöyle tanımlıyor: “Doğuştan gelen yeteneğiyle, herhangi bir zorlukla karşılaşmadan ve dudaklarında bir gülümseme ile her türlü soruyu cevaplandırabilecek, her konu hakkında fikir beyan edebilecek ve her itirazı saygısızlıkla reddedebilecek türden insanlardan biriydi.”

Daha sonra Platone olayı ve Gramsci ile bu genç üniversite hocası arasında geçen konuşmayı şöyle aktarıyor: “Gramsci’nin bu ziyaretçiyi fark edilmemesi imkânsız bir soğuklukla karşılaması, bende, biraz daha kalmam halinde vaktimi boşuna harcamış olmayacağım düşüncesini uyandırdı ve ben de dikkatlice masamın üzerindeki yığının arasında bir gazete aramaya ve birazdan başlayacak olan konuşmayı beklemeye başladım. Genç profesör işçilere yardımcı olmak istediğini, onları eğitmek istediğini, onlara bir şeyler öğretmek istediğini söyledi. Konuşmanın başından beri Gramsci sessizce durdu; gözlüklerini (?) bir takıp, bir çıkarıyordu. Gördüğüm kadarıyla artık sabrı tükenmek üzereydi. Sonra sakinleşti, bir kâğıt parçasını büyük bir dikkatle katlayıp açmakla meşgul olarak ve gözlerini kaldırmadan, adamı konuşmasının sonuna kadar dinledi. Profesör konuşmasını bitirdiğinde, Gramsci sanki hiç bir şey duymamış gibi ve sanki tamamen farklı şeyler düşünüyormuş gibi profesöre şu soruyu sordu:”

Gramsci: “Sizce, ateşi kullanmayı öğrendikten sonra insanın gerçekleştirdiği en önemli ve en yararlı gelişme neydi?”

Platone: “Diğer adamın (profesörün) şaşkınlıkla baktığını görünce devam etti:”

Gramsci: “Özür dilerim, ama bu, gerçekten, yeterince iyi değil. Fakat söyleyin bana, kaç yıldır okulda işçilerle berabersiniz?”

Profesör: “Aslında ben hiçbir zaman bir işçi olmak istemedim…”

Gramsci: “Kastettiğim bu değil. Sizce, bir entelektüel olarak nitelendirilmeye kim daha layıktır: birtakım bağlantılı bağlantısız bilgileri ve fikirleri depolayan ve kendi işinden başka hiçbir şeyi bilmeyen bir öğretmen, hatta bir profesör mü; ya da ilerlemenin ve gelecekteki dünyanın nasıl olması gerektiği ile ilgili net bir fikre sahip olan ve bu fikir etrafında edinebildiklerini koordineli bir şekilde organize edebilen bir işçi, hatta kültürsüz bir işçi mi?”

Profesör: “Ama ben Marksizm’i çok iyi biliyorum. Daha da ötesi, Marksizm’i idealist bir temele oturttum.”

Platone: “Bu kadarı Gramsci için yetmişti. Birkaç dakika sonra profesör, sanki sihirli bir şey olmuş gibi, bütün ilgisini kaybetti ve yaralanmış gururunu göstermek istemeyen bir insanın ses tonuyla şunları söyleyerek gitti: “Onun, işçilerden öğrenme hakkındaki tavsiyelerini düşüneceğim.”

Antonio Gramsci, The Modern Prince and Other Writings, s. 15.

Gramsci’nin, bu genç üniversite profesörüyle yapmış olduğu konuşmadaki fikirlerini daha gelişmiş bir şekilde hapishanede yazdığı defterlerde, “The Study of Philosophy and of Historical Materialism” veya “The Formation of Intellectuals” başlıklı yazılarında da görebiliyoruz. Orada da felsefenin çok zor bir şey olduğu noktasındaki genel kanaatleri kırmaya çalışan Gramsci, son tahlilde herkesin entelektüel olduğunu söylüyordu.

Gramsci'nin Son Mektubu

Uzun zamandır bloga birşey eklemedim. Belki de uzun zamandır Gramsci ile ilgili yeni birşeyler okumuyor olmamdan dolayıdır bu. Bilemiyorum. Bugün kütüphaneden yeni bir kitap aldım ve okumaya başladım. Kitabın adı, The Modern Prince and Other Writings ve Gramsci'nin yazdığı çeşitli yazılardan oluşan bir derleme niteliğinde. Kitabın kapağını çevirdiğinizde, Gramsci'nin ölümünden kısa bir süre önce ve büyük Oğlu Delio'ya yazdığı mektubu görebiliyorsunuz. Hayatının son zamanlarını yaşayan bir mücadele insanının oğluna verdiği son öğütleri, bence şimdi onu okuyanlar, onun felsefesi üzerinde çalışanlar da kendilerine verilmiş öğütler olarak alabilirler. Metnin güzel olduğunu düşündüğüm için buraya aynen eklemek istedim.

"I am feeling a bit tired and cannot write a lot. Write to me always, and tell me about everything that interests you at school. I think you like history, just as I did when I was your age, because it is about living men. And everything that is about men, as many men as possible, all the men in the world united among themselves in societies, working and struggling and bettering themselves must please you more than any other thing."

Laura Ruberto: Bir Kitap ve Blog

Geçtiğimiz gün Laura Ruberto'dan bir mail aldım. Kendisi Berkeley City College'da öğretim görevlisi. Google'da arama yaparken benim bloguma rastlamış, kendisinin ismini bloga eklediğimi görmüş ve bir mail atmaya karar vermiş. Mailinde hem bunun için teşekkür etmiş, hem de bir kitabından ve bir de düzenli olarak yazdığı blogundan bahsetmiş. Ben de bu vesileyle bu kaynakları da burada tanıtayım istedim.

Kitabı göç ve kadın işçiliği hakkında. Bizim açımızdan ilgi çeken tarafı ise, Ruberto'nun meseleyi Gramscian bir bakış açısıyla incelemiş olması. Kitabın tam ismi, "Gramsci, Migration and the Representation of Women's work in Italy and the U.S."

Ayrıca kitapla ilgili olarak şu siteye de bakabilirsiniz.

Son olarak Laura Ruberto'nun blogunu takip etmek isteyenler için adresi de vereyim.

http://www.i-italy.org/bloggers/raccogli-e-passa

Gramsci Video

Youtube'da Gramsci felsefesi hakkinda Ingilizce bir video bulmaya calistim, ama bulamadim. Sonunda onun hayatini ve yasadigi donemi resimlerle anlatmaya calisan bu videoyu (yine de Ingilizce degil tabii) siteye eklemeye karar verdim. Umarim begenirsiniz.

Gramsci Filmi

Gramsci Filmi

Bugun youtube ve video.google'da Gramsci'nin hayati, felsefesi hakkinda videolar ariyordum. Ne yazik ki Ingilizce hicbir sey bulamadim, fakat ararken gercekten cok ilginc bir videoya rastladim: Gramsci'nin hayatini anlatan Italyanca bir filme! :) Filmin Ispanyolca (ya da Portekizce de olabilir belki) altyazisi da var. :) Tabii anlayabilenlere.

Izlemek isteyenler icin filmi bloga ekledim.

Hegemony Research Group

I talked about the Hegemony Research Group in Wollongong University, Australia before. However, I have just noticed that the papers of the two workshops that were organized in this Research Group have been uploaded to their website. By clicking on the links below, you can access to the full-texts of the papers that were presented in these workshops.

As far as I can see, there are two workshops that were organized until now. These are;

1) Hegemony: Explorations into Consensus, Coercion and Culture

2) Class: History, Formations and Conceptualisations

Also, for those who are interested, here is the website of the Hegemony Research Group

Gramsci Links Archive

Merhaba,

Bugün siteyi ziyaret edenlerin kimler olduğuna bakarken güzel bir sürprizle karşılaştım. Sitemi, Gramsci Links Archive adlı siteye, Gramsci hakkındaki Türkçe kaynak sitesi olarak eklemişler. Sitede genel olarak Gramsci ile ilgili linklere, makalelere, kitaplara, sitelere, vs. yer veriliyor. Sevindim. :)

Gramsci Website

Tekrar Merhaba,

Bugün bir site buldum. Oldukça güzel bir site. Kanada'da, McMaster Üniversitesinde, Sosyoloji bölümünde profesör olan Carl Cuneo'nun sitesi. Gramscian teorideki 4-5 kavramın, Gramsci tarafından farklı kullanımlarının bir listesini çıkarmış. Resimli, şemalı vs. tablolar hazırlamış. :) Güzel bir çalışma olmuş bence.

http://socserv2.mcmaster.ca/soc/courses/soc2r3/gramsci/gramindx.htm

İlgililere duyurulur,
Feyzullah

International Gramsci Journal

Merhaba...

Bugün mail aracılığıyla güzel bir haber aldım. Yeni bir dergi kurulmuş, ki bence böyle bir dergiye ihtiyaç vardı. Derginin adı, International Gramsci Journal. Dergi, International Gramsci Society'nin elektronik dergisi olarak işlev görecek ve yılda iki sayı olarak çıkacak. Dergiye İngilizce, İtalyanca ve İspanyolca yazılar gönderilebilecek. Derginin ilk sayısı Kasım 2008'de çıkacakmış ve bununla ilgili olarak da makalelerin en geç 30 Ağustos 2008'e kadar dergiye gönderilmesi gerekiyormuş. Derginin adresini sağ tarafta bulunan "gramsci ile ilgili linkler" kısmına ekledim, fakat buraya da yazayım.

http://www.uow.edu.au/arts/research/gramsci-journal/index.html

Bilginize...

Hegemonya Teorisinin Sınırları

Merhaba Arkadaşlar,

Gramsci'yle yatıp, Gramsci'yle kalkıyoruz, ama Horkheimer'ın "Geleneksel Teori & Eleştirel Teori" ayrımından haberdar olan bizlerin, Gramsci'ye de ara sıra "eleştirel" bakmasında yarar vardır sanırım. :)

Geçen gün bir arkadaşım bana bir soru sordu... Sonra ben de düşündüm, dedim ki bunu bloga da yazayım; belki blogun okuyucularından bazı arkadaşlar, bu konuyla ilgili görüşlerini ifade ederler, biz de bunlardan birşeyler öğreniriz.

Sorumuz şu: "Hegemonya kavramının/teorisinin sınırları nedir? Hegemonya'yı hangi durumlarda kullanmak/uygulamak yararlıdır ve hangi durumlarda uygulamada sorunlarla karşılaşırız?"

Yani kısaca, hegemonya kavramı/teorisi nerede işe yarar, nerede yaramaz? :)

Her türlü yorumunuzun, katkınızın, eleştirinizin, konuya bağlı olarak kitap ve makale tavsiyenizin başımızın üstünde yeri var; bekliyoruz. :)

ODTÜ'de Konferans: Kees van der Pijl

Merhaba...

ODTÜ'deki konferansa gitmeyi planladığımı daha önceden yazmıştım. Dinlemeyi düşündüğüm 3-4 hoca vardı, fakat ne yazık ki diğer bazı acil işlerim dolayısıyla dinlemek istediğim hocalardan sadece birini dinleyebildim: Kees van der Pijl.

Van der Pijl Balkanlar, Kafkaslar ve Orta Asya çerçevesinde küresel rekabete ilişkin olarak bir sunum yaptı. Sunumun giriş kısmı, ki epey uzundu aslında, daha ziyade Van der Pijl'in kendi bakış açısını ve teorik kavramlarını - Lockeian State, Hobbesian State, Contender State, Hegemony vs. - kullanarak kapitalist dünya-sistemin ortaya çıkışını ve gelişimini anlatmasıyla geçti. Burada Van der Pijl kısaca bu tarihsel süreci anlattı ve meseleyi günümüze getirmeye çalıştı diyebiliriz. Günümüzün contender state'leri olarak Rusya ve Çin'den bahseden Pijl, bu ülkelerin katılımına bağlı olarak Balkanlar, Kafkaslar ve Orta Asya çerçevesinde yoğunlaşarak artan küresel rekabetten bahsetti.

Sunumunun sonunda, yeni dönemdeki hegemonyanın türünden bahsederken bir ayrıma gitti ve hegemonyayı iki farklı şekilde tanımladı. Birinci tür hegemonya olarak, Gramscian anlamda hepimizin bildiği rıza ve baskı bileşkesinden oluşan hegemonya türünden bahsedebileceğimizi söyledi, fakat buna ek olarak bir de korkuya dayalı hegemonyadan bahsetti. Bu ikinci hegemonya kavramı, daha sonra dinleyicilerden birisi tarafından soru-cevap kısmında eleştirildi, çünkü soruyu soran kişi korkuya dayalı bir yönetimi hegemonya olarak nitelendiremeyeceğimizi düşünüyordu. Bu eleştirisine ben de katıldım açıkçası. Van der Pijl ise bu ayrımı asıl olarak 11 Eylül sonrası dünyada ABD'nin yönetimi ile ilişkilendirmek için yaptı. Pijl'e göre, 11 Eylül sonrası dönem, eskiden farklı olarak, ABD tarafından korkuya dayalı olarak sürdürülen yeni bir hegemonik düzeni ifade ediyordu. Bu bağlamda da Pijl, pek de beklemediğim bir şekilde, 11 Eylül'ü bu korkuya dayalı hegemonik düzene ilginç bir şekilde bağladı ve 11 Eylül'ün bu düzenin kurulabilmesinde ABD'ye imkân sağlamış olduğunu söyledi. Bu çerçevede de, 11 Eylül'ün "düzmece" olduğuna yönelik komplo teorilerinin pek de yabana atılmaması gerektiğini ifade etti. Bu görüşü, soru-cevap kısmında Alex Callinicos tarafından hemen eleştirildi.

Sunum sonrasında ben de Van der Pijl'in yanına gittim ve tanıştım. Beklediğim gibi biri çıktı diyebilirim. Biraz doktoradan, Sussex'ten ve çalışmayı düşündüğüm konudan bahsettik. On dakika kadar bir konuşmadan sonra ayrıldık.

Siteye Katkı

Herkese Merhaba,

Siteyi geçtiğimiz aylarda kurdum ve o günden bu güne de sürekli olarak elimden geldiği kadarıyla sitenin içeriğini genişletmeye çalışıyorum. Bu süreçte sağ tarafta bulunan linkleri arttırmaya çalıştım. Görebileceğiniz gibi sağ tarafta dört farklı link bölümü bulunuyor. Bunlardan birincisinde Gramsci ile ilgili yayınları bulabiliyorsunuz. İkincisinde internette yayınlanmış metinlerin adresleri var. Üçüncüsü, Gramsci ile ilgili linkleri içerirken, dördüncüsü de Gramscian teori hakkında çalışan Türkiye'den ve dünyadan akademisyenlerin linklerini içeriyor. Bunların araştırmasını google'de, rastladığım kitaplarda vs. yaptım ve yapmaya da devam ediyorum ve umarım bu linklerdeki akademisyenler, kitap isimleri, okunabilir makaleler vs. birilerine faydalı oluyordur. Eğer siz de bir şekilde listede olmayan bir Gramscian akademisyene, kitaba, makaleye vs. rastlarsanız, lütfen bana Yorum kısmından yazarak ulaşın, ben de onları listeye ekleyebileyim. Bu şekilde listenin genişlemesine sizin de bir katkınız olmuş olur.

Şimdiden teşekkürler,
Feyzullah

ODTÜ'de Konferans: Hegemony or Empire? Prospects for Contemporary World Order

Önümüzdeki günlerde (18-20 Haziran) ODTÜ'de uluslararası bir konferans düzenlenecek. Konferansın başlığı "Hegemony or Empire? Prospects for Contemporary World Order".

Konferansa, benim de özel olarak takip ettiğim birkaç önemli akademisyen katılacak. Eğer bu siteyi takip ediyorsanız, sanırım bu isimler zaten sizin de bildiğiniz isimlerdir. İsimlerden birincisi Alex Callinicos. Kendisini Marksist sosyal teori yazılarıyla biliyorum. Bir tane de kitabını okumuştum: "Making History: Agency, Structure and Change in Social Theory".

İkinci isim Kees van der Pijl. Sussex Üniversitesi'nde görevine devam ediyor. "Transnational Classes and International Relations" isimli kitabını okumuştum. Avrupa Entegrasyonu, Neo-Gramscian vs. bakış açıları ile ilgili önemli bir akademisyen. Üçüncü kişi yine Sussex Üniversitesi'nden Julian Saurin. Bu hocanın da, Türkiye'den Sussex'e giden öğrencilerden birçoğuna tez danışmanlığı yaptığını gördüm. O da Kees van der Pijl ile benzer konularda çalışıyor diyebiliriz. Türk hocalardan ise Fuat Keyman ve Pınar Bilgin dinlemeyi istiyorum. Son olarak Neo-Gramscianism ile ilgili olmasa da beğendiğim bir hoca olarak Ahmet Davutoğlu'nu da dinlemeyi düşünüyorum.

Konferansla ilgili ayrıntılı bilgilere, tarihlere ve konferans programına şu adresten ulaşabilirsiniz: http://www.ir.metu.edu.tr/conf/

Birkaç Yeni Yayın

Merhaba... Sizlere bu yazıda birkaç yeni (Neo)Gramscian yayından bahsedeceğim.

Birinci yayınımız Türkçe bir makale. Bu makaleyi, internette öylesine arama yaparken buldum. Makale, Sabancı Üniversitesi, Siyaset Bilimi doktora öğrencilerinden Hasret Dikici Bilgin'e ait. Kendisine özel olarak bir mail attım ve makaleye bakıp bakamayacağımı sordum, fakat henüz bir cevap alamadım. CV'sinde yazdığına göre makale yakında Routledge yayınevinden yayınlanacak bir kitap içerisinde yer alacak. Sanırım, kitap çıktığında siz de makaleye ulaşabilirsiniz. Gramscian teoriyi özellikle Türkiye bağlamında merak edenler için güzel bir makale olduğunu düşünüyorum.

• Hasret Dikici Bilgin, "Civil Society and State in Turkey: A Gramscian Perspective", in Gramsci and Global Politics: Hegemony and Resistance, edited by J. Schwarzmantel and M. McNally, Routledge.

İkinci yayınımız Türkçe'de gerçekten ihtiyaç duyulduğuna inandığımız bir çalışma. Çalışmanın sahibi Gazi Üniversitesi, Uluslararası İlişkiler bölümünden Prof. Dr. Burcu Bostanoğlu. Çalışma, Neo-Gramscian teorinin kurucusu olarak kabul edilen Robert W. Cox'un teorisini açıklayan bir kitap. Bu çalışma ile uluslararası ilişkiler öğrencileri Robert W. Cox'la ilgili olarak önemli bir Türkçe kaynağa ulaşmış olacaklar. Kitap hakkında Burcu Bostanoğlu'nun kişisel sayfasında bir bilgi yok. Gazi Kitabevi de sanırım üniversitenin kitabevi, o yüzden kitap hakkında herhangi bir bilgiye oradan da ulaşamadım. Belki de en iyisi Burcu hocanın kendisine bir mail atmak ve kitabı nereden temin edebileceğimizi sormaktır.

• Burcu Bostanoğlu, Uluslararası İlişkilerde Eleştirel Kuram, Hegemonya, Medeniyetler: Robert W. Cox (Mehmet A. Okur ile birlikte, Gazi Kitabevi, 2007)

Üçüncü yayınımız ingilizce bir kitap. Kasım 2008'de çıkacağı ilan edilmiş kitap, söylendiğine göre, Neo-Gramscian teorinin eleştirisine de yer veriyor.

• Alison J. Ayers, Gramsci, Political Economy, and International Relations Theory: Modern Princes and Naked Emperors, Palgrave Macmillan.

Son yayınımız ise yine ingilizce bir kitap. Burcu Bostanoğlu'nun kitabına benzer bir kitap 2009'da ingilizce olarak yayınlanacakmış. Kitap, Robert W. Cox'un teorisini ele alıyor ve eminim güzel bir kaynak kitap olacaktır.

• Anthony Leysens, The Critical Theory of Robert W. Cox, Palgrave Macmillan.

Tarihsel Blok Nedir?

“Tarihsel blok materyal güçler, kurumlar ve ideolojiler arasındaki tarihsel bir birlikteliği ifade eder, ya da daha geniş olarak, kurucu unsurlarına tutarlılık ve stratejik bir hedef veren hegemonik fikirler bütünü etrafında siyasi olarak örgütlenmiş, farklı sınıfsal güçlerin ittifakını ifade eder. Buna ilaveten, yeni bir tarihsel blokun doğması için, onun liderlerinin bilinçli olarak planlanmış bir mücadele içerisinde olmaları gerekir. Her yeni tarihsel blok, sivil toplum ve ekonomi alanında sadece güce ihtiyaç duymaz, bundan ayrı olarak kendisinin siyasal sistemini ve yönetimini kuran, sürdüren ve geliştiren ikna edici fikirlere, argümanlara ve girişimlere de ihtiyacı vardır.”[1]

[1] Stephen Gill, Power and Resistance in the New World Order, Palgrave Publications, 2003, P. 58.